ستا د قامت ستا لۀ وربله بلا
په ما پرېوتې څو څو ځله بلا
مۀ! په خورو زلفو دې لاس مۀ وهه
راپاروې راپسې څلـــــــــه بلا
ستا د نظره هسې نۀ ويرېدم
ما دې په سترګو کښې ليدله بلا
ما مېخانې ته صحي نۀ بوتللې
ما دې د سره پاڅـــــــــوله بلا
زۀ د حالاتو جبر شل نۀ کړمه
په ما پرېوتې ده څۀ بـــله بلا
که د جانان د سيوري لرې لاړم
خو ځي مې نۀ د زړۀ لۀ تلۀ بلا
صابره! څوک د چا بلا څۀ کوي
د هر چا خپل غمونه خپله بلا
صاحب شاه صابر لږ وګوره
ایک تبصرہ شائع کریں