تۀ به ترڅو په رويو کوې ماتم سړيه
وۀ د قلم سړيه ،وۀ قلم قلم سړيه
پرېږده راځه د جنتونو اهل نۀ يو مونږه
مونږ د جنت پشان دنيا کړه جهنم سړيه
اوس به په مينه کښې هم غاړه چاته نۀ ورکوو
چابه تړلے وي په ګېډه پورې بم سړيه
سبا له ګوره چې خپل سېورے دې ملګرے نۀ وي
نن د هجوم په مېنځ کښې ناسته محترم سړيه
د احمقانو په قطار کښې د يؤ نوم کمے دے
هم دغه نوم خو دے په سلو کښې يؤ کم سړيه
زۀ د احساس په دغه دشته کښې نور څوک وګورم
يوازې زۀ يم اؤ نعرې ځانته وهم سړيه
سړيه داسې قدمونه په لا رڅنګه لاړ شي
چې يؤ قدم وي بېګانه له بل قدم سړيه
يؤ د قېصر د لېونو لارو نه ځان ساتمه
نور به د هر يؤ لېوني په لاره ځم سړيه
ایک تبصرہ شائع کریں